Niewątpliwie jednym z najbardziej intrygujących sekretów Dalekiego Wschodu jest sztuka cichego zabijania nazwana nin-jutsu (忍術) – czasem stosowana zamiennie z ninpō (忍法). Owiana mgiełką tajemnicy zostaje niekiedy przypomniana przez nowe publikacje, wymysły ogólnoświatowych filmowców czy japońskich mangaków.

Etymologia.
Znak nin (忍) jest połączeniem dwóch mniejszych znaków – wyższy 刃 (on* – nin, kun* - yaiba) i niższy 心 (on – shin, kun – kokoro). Razem oznaczają „wytrzymałość”, „wyrozumiałość”, „cierpliwość” lub „powściągliwość”. Znak jutsu (術) zaś oznacza „sztukę”, „technikę” lub „sposób”. Pō (法) odwołuje się do „wiedzy”, „zasad”i „metod, a w połączeniu ze znakiem nin otrzymuje znaczenie „sztuki ninja”.

Krótka geneza.
Jedna z wersji mówi o tym, że sztuka nin-jutsu została wymyślona przez wieśniaka, ogarniętego pragnieniem zemsty na możnowładcy, który porwał mu ukochaną córkę. Bardziej prawdopodobne jest jednak to, że sztuka ta wzięła swój początek z traktatu wojennego autorstwa Sun Wu (Sun Zi – „Sztuka Wojny”) i rozwinęła się około VI wieku dzięki górskim mnichom Yamabushi.
Grupa Ninja po raz pierwszy została opisana w 15-wiecznej feudalnej Japonii jako organizacja sztuki (walki). Grupy te najliczniej występowały w regionie Koga i Iga w centralnej Japonii.

Umiejętności.
Mistrzowie tej sztuki zwani Nin-ja (忍者, panowie nocy) uzyskiwali ponoć nadludzkie umiejętności. Potrafili:
- unosić się w powietrzu,
- nagle znikać,
- biec szybciej od galopującego konia,
- paraliżować lub zabijać krzykiem na odległość,
- hipnotyzować,
- chwytać w locie strzały, a później pociski z broni palnej,
- trwać godzinami pod wodą bez oddychania,
- nie reagować na ogień,
- wdrapywać się po gładkich ścianach skalnych,
- roztaczać wokół siebie nieprzenikalną osłonę energetyczną,
- perfekcyjnie walczyć wszelaką bronią i bez broni.

Przede wszystkim jednak potrafili zabijać, dzięki czemu uzyskali przydomek mistrzów cichej śmierci.

Do innych umiejętności należały:
- duszenie cieniutką linką do włosów, wodą lub pokarmem,
- miotanie za pomocą dmuchawki specjalnych strzałek, których groty zatrute były naparem z ziół lub wywarem z trujących ryb (za pewne fugu),
- rzucanie wirującymi „gwiazdkami” (shuriken, 手裏剣),
- trafianie do celu przy pomocy węchu i słuchu,
- przyrządzanie dekokt i trucizn powodujących rozstrój nerwowy i skłaniających ofiary do samobójstwa,
- przygotowywanie pułapek z dzikimi zwierzętami,
- budowanie podziemnych zasadzek,
- uwalnianie się z różnych więzów
- uciekanie z zamkniętych pomieszczeń,
- leczenie najrozmaitszych chorób, najczęściej za pomocą specjalnie przygotowanych naparów i maści z ziół.

I parząc na te techniki trudno się dziwić, że Nin-ja działali głównie pod przykryciem nocy.

Legendarnych umiejętności tego typu posiadali jeszcze sporo, ale ważniejsze było wykorzystanie. Nin-ja byli przede wszystkim mistrzami cichej śmierci. Wynajmowani byli przez możnowładców i szogunów jako płatni mordercy lub do zadań związanych ze szpiegostwem, sabotażem czy dywersją. Sprawami tymi zajmowały się także kobiety, zwane kunoichi, będące ponoć niedoścignionymi mistrzyniami w hipnotyzowaniu wrogów.

Broń i ekwipunek.
Do podstawowego ekwipunku Nin-ja, co po części zostało zobrazowane w grze „Tenchu”, należą:
- Bomba (kulka) dymna – sprzyjały ucieczce lub zdezorientowania przeciwnika;
- Dmuchawki z zatrutymi strzałkami, używane na odległość, by sparaliżować lub otruć przeciwnika.
- Kusari-gama (鎖鎌 – łańcuch i sierp) – broń złożona z ostrza przymocowanego do drewnianej rękojeści i z łańcucha o długości ok. 2,5-3,5 m. Jedna z najbardziej preferowanych ze względu na mały rozmiar, umożliwiający łatwe jej ukrycie. Zakończona była żelaznym ciężarkiem. Używana do ogłuszania (ciężarkiem), łapania za szyję lub nogi lub do wspinaczki.
- Kyogetsushoge (距跋渉毛) – broń składająca się z sierpa połączonego z pierścieniem (średnicy ok 10 cm) za pomocą długiego łańcucha.
- Metsubushi (目潰し) – dmuchawka na ogół wypełniona piaskiem, pieprzem lub pyłem.
- Ninjatō (忍者刀) - zwane również ninjaken (忍者剣) lub shinobigatana (忍刀). Miecz ten był krótszy (ok. 55 cm) i cieńszy od samurajskiej katany, nieco dłuższy od wakizashi. Miał także niższą wagę, co zezwalało na bezproblemowe posługiwanie się nim jedną ręką,
- Shuriken - przyjmowały różnorodne kształty: od kwadratów po gwiazdki i szpile. Dość cicha i śmiercionośna broń, w reklamie pewnych płatków śniadaniowych nazwana „samurajską gwiazdką”... i czego oni dzieci uczą ^^
- Tekagi (手鉤)- to metalowy kastet zakładany na dłonie lub stopy z wystającymi od zewnętrznej strony czterema kolcami (hakami). Używane do parowania lub wspinaczki.
- Tetsubishi (鉄菱) lub Makibishi (撒菱) – inaczej zwany caltropsem, mały kolczasty przedmiot, wysypywany na ziemię, by ranić w stopy lub okaleczać konie. Używane do utrudnienia pościgu,
- różne miecze, łuki i sztylety,
- i inne używane do otrucia, obezwładnienia (sparaliżowania) przeciwnika lub ułatwienia w poruszaniu się po trudnych terenach i w ukryciu.

W legendach ludowych opowieści o Nin-ja są mieszaniną podziwu i strachu. Umiejętności jakie im przypisywano były połączeniem prawdy i fantazji, a rzeczywistość istnienia owych nadludzi pozostanie na zawsze tajemnicą. Temat zatem pozostaje otwartym...

Pozdrawiam ^^

* sposób czytania znaków kanji dzieli się na dwie grupy. Jedną grupę stanowią tak zwane odczyty on (音読み - onyomi). Są to oryginalne, choć często zjaponizowane chińskie sposoby czytania. Druga grupa to tak zwane odczyty kun (訓読み - kunyomi), które są tradycyjnymi słowami japońskimi, a do ich zapisu znaki chińskie zostały zaadoptowane.